خـسـته، افـتـاده ز پا، آمده زانو می‎زد

           مـشـکلى داشت به آقاى خودش رو می‎زد

      می‎چکید از سر و رویش عرق شرم به خاک

  مـشـت‎هـا واشده و پنجه به گیسو می‎زد

دامـنـى داشـت پر از خاطره تیره و تلخ

 دسـت در دامـن آن ضـامـن آهو می‎زد

همنوا با در و دیوار در آن عصمت محض

نـالـه یـا عـلـى و ضـجه یاهو می‎زد

نـم نمک بارشى از مهر به جانش می‎ریخت 

 کـفـتـرى بـر سر ذوق آمده قوقو می‎زد

پـاک می‎شـد دلـش از غصه ناپاکى‎ها   

        خـادمی داشت در این فاصله جارو می‎زد

فـرصـتى بود و درنگى و بجا مانده هنوز 

   شـعـله‎اى شعر که در آینه سوسو می‎زد