دارالشفاست مرقد سلطان دین رضا
باید که رو به جانب دارالشفا کنیم
باشد سزا که بر در طب الرضا رویم
وانگاه درد خویش در آنجا دوا کنیم
ما را اگر بساحت قدسش اجازه داد
آنجا ولا برای همه دست و پا کنیم...
کلیپی صوتی از مرحوم آقا مجتبی تهرانی در مورد جایگاه زائران اما م رضا علیه السلام”دنیا و اخرتمون رو مدیون امام هشتم علیه السلام هستیم.یکی از نعمت های بزرگ ما هست که توانستیم بریم مزارشون زیارتشون کنیم....
دریافت فایل صوتیmp3 حجم:۲،۵۹۰مگابایت
در کارگاه درد، زخم بر زخم بنشاند و از قصه‌های غربت و عشق سرشار شود و عاشق و زخماگین دست در دست غریبی بگذارد و جهان را از صدای عاشقان غریب لبریز کند تا عشق و زخم و درد چنان وسعت و اوجی بگیرد که پرده‌نشینان ستر و عفاف و ملکوت هم عاشقانه بگریند و باغ‌‌ها و دشت‌ها و لاله‌زاران و نیستان‌ها را سیراب کنند و هیچ دست عاشق و غریبی را بی‌نی قصه‌گو نگیرند و زنان را به گندمزاران و شالیزارها و باغ‌های پرجوانه گندم و برنج و میوه‌ها و هرچه که می‌تواند پاسخگوی گرسنگان باشد ... بفرستند و گندم و برنج و ذرت و میوه و ... شیر دهند و بزرگ و بزرگ‌ترشان کنند که گرسنگان تمام این جهان گلوله و بمب و مین را نیرو ببخشد تا بتوانند در برابر ستم، ستمکار و خودکامگان و همه کسانی را که در مثلث شوم و نفرینی زر و زور و تزویر در کار غارت خلق‌هایند ... مقاومت کنند، بجنگند و داد خویش بستانند...
در واقع حضرت رضا(ع) در مناظرات خود با سران ادیان به دنبال برتری جویی نبودند و با استفاده از عنصر عقل و منطق به اثبات حقانیت اعتقادات اسلامی می‌پردازند.
دوران حیات امام هشتم شیعیان، حضرت
رضا(ع) دورانی است كه افكار و اندیشه‌های مختلف فلسفی و كلامی بسیاری در
معرض برخورد و تعاطی با یكدیگر قرار داشتند و خلیفه وقت مامون نیز به ظاهر
به ترجمه و بحث و گفت وگو میان این اندیشه رغبت نشان می‌داد.
یكی از
دلایل قابل بررسی تاریخی در پذیرش منصب ولایتعهدی حاكم ظالمی چون مامون از
جانب امام رضا(ع)، استفاده از همین فرصت مهیا شده برای نشر و تبیین اندیشه
ناب اسلامی در مقیاس جهانی آن روزگار بوده است. چرا كه در آن عصر تمدن
اسلامی بیشترین متصرفات را در اختیار داشت...
شاید مهمترین رویداد در تاریخ تشیع ایران سفر امام رضا(ع) به ایران و
استقرار ایشان در مرکز خلافت وقت می باشد. گر چه این سفر به اجبار و به
عناد با علوی گری به امام رضا (ع) تحمیل می شود، اما امام(ع) علاوه بر
اینکه از این سفر به عنوان فرصتی در نمایان نمودن چهره حکام ظالم استفاده
می نمایند، ایرانیان که گرایش بسیار به معصومین و تشیع دارند را نیز در جهت
پیوند بیشتر با مبانی عقیدتی و کلامی تشیع آموزش می دهند.
علی
بن موسی الرضا(ع) طی دوران اقامت خود در مرو، برای ترقی اندیشه و اعتقادات
مردم ایران مناظرات با علمای اهل کتاب و پاسخ به شبهات فرق ضاله را مورد
توجه قرار داده بودند که بر حسب تاریخ ایشان با علما و بزرگان مسیحیان،
یهودیان، مانویان، زرتشتیان، صابئین و فرق اسلامی بسیار به بحث و مناظره
پرداخته و موضوع این مباحث بیشتر مناظرات علمی درباره آفرینش جهان، توحید،
صفات خداوند، انبیای الهی و عصمت آنان، جبر، اختیار و امامت، تفسیر آیات
گوناگون قرآن، فضایل اهل بیت(ع)، احادیث، دعا و احکام دین بود...
ز هر طرف آمدند / به حج / عاشقانه / که استطاعت اين حج را / نه درهم و دينار / نه ريال و دلار / که عشق يار / و جذبه دلدار / فراهم مي کند / پير باشند / زن يا مرد / جوان مي شوند / که بهشتيان همه جوانند / جوان باشند / پير مي شوند / که عشق را / پيران ره طي کرده مي دانند / کودک باشند / بزرگ مي شوند / به اولين بسم ا... / به نخستين يا علي / که پاي به راه شدند / آمدند از هر سو / با پاي پياده / با پاي برهنه / با معرفتي در جان / و شوقي در دل / و ايماني که آنان را به حج مي کشاند / و هر گروه از حاجيان را / از شرق طلوع کردند / يا از غرب / از شمال به شور آمدند / يا از جنوب به عشق / فرقي نمي کند / هر گروهي را ميقاتي است / که احرام جان بستند / و در سوگواره / رسول مصطفي(ص) / و امام مجتبي(ع) / و علي بن موسي الرضا(ع) / به قطعه بهشتي خاک درآمدند / يک دل / به هر زبان / السلام عليک يا ابا الحسن يا علي بن موسي الرضا(ع).
قطره قطره عشق مي باريد از زمين و آسمان و جاري مي شد در مسير بهشت ... جاري مثل رود و رود جاري تا بهشت. قطره ها خود اما نيز باراني بودند و عشق را در اشک تکثير مي کردند و به سلامي بغض آلود رنگ اجابت مي گرفتند. آري! تمام راه ها ختم مي شد به بهشت. چه زنجير زن بود و چه سينه زن، چه زائر پياده بود و چه سواره، چه پير بود و چه جوان، چه زن و چه مرد و چه سياه و چه سفيد همه در يک راه قدم مي زدند، راه بهشت. اين جا مشهد عاشقان شده بود؛ قطعه اي از بهشت که به شکوه حضور بارانيانش غبار غربت را از حريم «غريب الغربا» شست و تجلي گاه ارادت شد...
دعاميكنم . . .
درآخرين روزهاي صفر،
حسين خريدار اشكهايتان،
پيامبر مشكل گشاي غمهايتان،
غريب مدينه شفاعت خواهتان،
خورشيد طوس ضامن دعاهايتان
ومهدي فاطمه سايبان دلتان باشد.
التماس دعاء
سرویس علمی فرهنگی خبرگزاری حوزه به مناسبت سالروز شهادت امام رضا (ع) در گفتگو با آیت الله میرزا محمد حسین احمدی فقیه یزدی به واکاوی مفهوم علم و حقیقت علم امام پرداخته است.
* علم در نظام خلقت چه جایگاهی دارد ؟
در
روایت مفصلی که از امیر المومنین(ع) رسیده است : عرش الهی چهار رکن دارد «
إِنَّ الْعَرْشَ خَلَقَهُ اللَّهُ تَعَالَى مِنْ أَنْوَارٍ أَرْبَعَةٍ
نُورٍ أَحْمَرَ مِنْهُ احْمَرَّتِ الْحُمْرَةُ وَ نُورٍ أَخْضَرَ مِنْهُ
اخْضَرَّتِ الْخُضْرَةُ وَ نُورٍ أَصْفَرَ مِنْهُ اصْفَرَّتِ الصُّفْرَةُ
وَ نُورٍ أَبْيَضَ مِنْهُ ابْيَضَّ الْبَيَاضُ وَ هُوَ الْعِلْمُ الَّذِي
حَمَّلَهُ اللَّهُ الْحَمَلَةَ ....؛ كافي (ط - الإسلامية)، ج۱، ص: ۱۲۹» -
حق متعال عرش را از انوار چهارگانه قرمز ؛ سبز ؛ زرد ؛ سفید خلق نمود و یک
نور آن نور سفید است و این نور نوری است که همه عالم وجود را گسترش می دهد
و آن نور, نور علم است . خلقت عالم هم بر اساس علم و حکمت است و تا آدمی
علت و حکمت حقایق آفرینش را دقیق شناسایی نکند بر علم و جهان آفرینش تسلط
پیدا نمی کند ؛ از جمله موجودات کتاب آفرینش, وجود انسان است که تمام وجود
او هم بر اساس علم است و در وجود نازنین ائمه(ع) نیز اصل علم است ...
* عيادت از مريض و بهترين هديه
مرحوم قطب الدّين راوندى
در كتاب خود، به نقل از حضرت جوادالا ئمّه عليه السلام حكايت كند: يكى از
اصحاب امام رضا عليه السلام مريض شده و در بستر بيمارى افتاده بود، روزى
حضرت از او عيادت نمود و ضمن ديدار، به او فرمود: در چه حالتى هستى؟
عرض كردم: مرگ را بسيار سخت و دردناك مى بينم.
حضرت
رضا عليه السلام فرمود: اين ناراحتى كه احساس مى كنى، اندكى از حالات و
علائم مرگ مى باشد كه اكنون بر تو عارض شده است، پس اگر تمام حالات و سكرات
مرگ بر تو عارض شود، چه خواهى كرد؟!...
صدای بال ملائک، عجیب می‌آید!
سلام! ضامن آهو، دلِ شکستهِ من
به پای بوس نگاهت، غریب می‌آید...
از هر سو مي آيند
پياده
اما جاري
اما زلال
مثل چشمه مي مانند...
از وجود مبارک امام رضا(سلام الله علیه) سؤال کردند که دربارهٴ درخت بهشت که وجود مبارک آدم و حوا (علیهما آلاف التحیة و الثناء) نباید از آن می خوردند روایات مختلف است، آیا او گندم بود، انگور بود، خرما بود، چه درختی بود؟ فرمود: درخت بهشت، نظیر درخت دنیا نیست [بلکه] درخت بهشت، هر درختی هر میوه ای که شما بخواهید می دهد این طور نیست که درخت بهشت اگر درخت انگور بود دیگر خرما ندهد [بلکه] درخت بهشت، شجره ای است که هر چه بهشتی بخواهد می دهد.