سپیده هشتم

بشارتت باد، ای مدینه عشق!        بشارتت باد، ای خطّه طوس!

بشارتت باد، ای سلطان خراسان، ای علی بن موسی الرضا(ع)

بشارتت باد، آمدن فرزند!.....فرزندی که در همه آفاق یگانه است! با عظمتی به وسعت تمام آسمان ها که هیچ معمّایی برایش غامض ... و هیچ علمی برایش دشوار نیست. فرزندی که آسمان، به سخاوت دستهایش غبطه خواهد خورد!...فرزندی که با حضور سبز خود، مسیر امامت را تا رویش نخستین سپیده موعود، ادامه خواهد داد!... آسمان، خاک پایش را سرمه خواهد کرد! ...... و زمین، شکوفه های گیلاس را به پایش خواهد افشاند!

دستهایش که سخاوتمندترین فصل سبز هستی اند....آسمان را با قنوتش ....زمین را با نگاهش....مسکینان را با ملاطفتش...درمندگان را با اجابتش....مانند نسیم بهاری، خواهد نواخت و عشق در حوالی نگاهش به اوج هیجان خواهد رسید.....صبر تمام محافل و مجالس با نام مبارکش آذین خواهد شد... و با وجود خردسالی، پیران را راهنما خواهد بود!.....درود بر آمدنش!.....درود بر آمدنش! که سبزترین نهال امامت خواهد بود....و در سایه سارش، آسمان خستگی از تن خواهد زدود...درود بر زیبائی زندگی اش! که جاری ترین لحظه های سخاوت را با ( یا جواد الاجودین ) تفسیر کرد!....درود بر آمدنش! که ما را به بهاری جاودانه بشارت می دهد!..........