1.معمربن خلاد گوید : از رضا (ع) شنیدم که فرمود عبادت به زیادی نماز و روزه نیست بلکه عبادت به اندیشه نمودن در کار خدای عز و جل است .

2.علی بن اسباط گوید : از حضرت رضا (ع) شنیدم که فرمود : در آن گنجی که خداوند در داستان خضر موسی (ع) در قرآن از زبان خضر بیان نموده که در زیر آن دیوار ، ( گنجی متعلق به دو کودک یتیم بوده ) چنین آمده است : به نام خداوند مهربان ، در تعجبم از کسی که مرگ را باور دارد چگونه خوشحالی می کند و در شگفتم از کسی که به مقدرات الهی باور دارد چرا غمگین می شود .

3.به امام (ع) گفته شد : شما این چنین درباره مقدر بودن روزی سخن گفته اید در حالی که شمشیر خون می ریزد ؟ ( یعنی مردم در طلب روزی شدیداً تلاش می کنند ؟ ) امام (ع) فرمود : برای خداوند صحرایی از طلاست که با ضعیف ترین مخلوقاتش که مورچه است از آن نگاهبانی می کند که اگر شخص خوش اقبال هم آن را بخواهد به وی نخواهد رسید .

4.امام رضا (ع) نام شخصی را برد و چنین فرمود : ریاست را دوست دارد ، آنگاه فرمود : دو گرگ درنده وحشی در گله گوسفندی که چوپانهای آنها از آن دور افتاده باشند ، پر ضررتر نمی باشند از ریاست طلبی در دین مسلمین .

منبع : جهاد با نفس ( وسائل الشیعه ) . نوشته مرحوم شیخ حر عاملی (ره)