علاقه و محبت امام موسی کاظم به امام رضا (ع)
مفضل گويد: خدمت حضرت موسی بن جعفر (علیهماالسلام) رسیدم آن حضرت فرزندش علی(ع) را به دامن گرفته بود ، میبوسید و گاهی بر شانه میگذاشت و گاهی در برمیگرفت و میفرمود: «ما أطیب ریحک، وأطهر خلقک، و أبین فضلک؛ چقدر نیکو و معطر است بوی تو، و چه پاکیزه است اخلاق تو، و چه روشن و ظاهر است برتری و فضیلت تو.»
عرض کردم: فدایت شوم، به قدری این فرزندت را دوست دارم و محبّت او در دلم قرار گرفته است که هیچ کسی را جز خودت آن قدر دوست ندارم. به من فرمود: ای مفضل! مقام و منزلت او نسبت به من مانند مقام و منزلت من نسبت به پدرم است: ذُرِّیَّةً بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ وَاللَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ؛[1] ذریهای هستند که بعضی از آنها از بعضی دیگر فضائل و کمالات را به ارث میبرند، و خداوند شنوا و دانا است.
عرض کردم: آیا او بعد از شما امام و پیشوا و فرمانروا است ؟
فرمود: «نعم، من أطاعه رشد و من عصاه کفر؛ بلی، هر که او را اطاعت کند راه را یافته است و به سعادت رسیده است، و هرکه او را نافرمانی کند بیراه رفته و کافر گشته است.»[2]
پی نوشت ها:
[1]. آل عمران /34
[2]. عیون اخبار الرضا علیه السلام : 1/26 ح28 و بحار الانوار : 49/ 20 ح26 و القطرة من بحار مناقب اهل اللبیت ، علامه مستنبط : ج۱/ ح۴۳۵