ابراهیم بن عباس می‌گوید: هرگز ندیدم امام رضاعلیه السلام به كسی - ولو به یك كلمه - جفا و بی مهری كند وبا زبان او را بیازارد و نیز ندیدم كه سخن شخصی را قطع نماید، بلكه صبر می‌كرد تا سخن او به آخر برسد و ندیدم كه آن حضرت تا آنجا كه امكان داشت تقاضای كسی را رد نماید. او هرگز پاهایش را در كنار افرادی كه در حضورش بودند دراز نمی‌نمود، هرگز در حضور كسی تكیه نمی‌كرد و هرگز ندیدم كه آن حضرت به خدمتكاران و غلامان آزاد شده‌اش ناسزا بگوید و او را ندیدم كه در حضور افراد، آب دهانش را بیرون بیندازد و هرگز ندیدم كه خنده‌ای با صدا و قهقهه آمیز داشته باشد، بلكه خنده‌اش تبسم و لبخند بود، وقتی كه خلوت می‌كرد و كنار سفره می‌نشست، همه خدمتكاران و غلامان، حتی دربان‌ها را كنار سفره می‌نشاند و با هم غذا می‌خوردند.

آن حضرت شب كم می‌خوابید و بسیار سحرخیز بود، بسیار روزه می‌گرفت و روزه سه روز در هر ماه را حتماً انجام می‌داد و می‌فرمود: روزه سه روز هر ماه، معادل روزه همه زمان هاست. او كارهای نیك بسیار می‌كرد و غالباً آن را در شب‌های تاریك و مخفیانه انجام می‌داد. 1

پی نوشت:

1.عیون اخبار الرضاعلیه السلام، ج 2، ص 184، باب فی ذكر اخلاق الرضاعلیه السلام؛ كشف الغمه، ج 3، ص 156.