ائمه اطهار مظهر اسما حسنی الهی هستند و تمام خوبی ها در وجودشان جمع است اما در بین شیعیان هر کدام به یک صفت بیشتر مشهور هستند ...

در میان آن بزرگواران امام رضا (علیه السلام) به مهربانی معروف است ، چرا که هیچ گاه زائرانش را دست خالی بر نمی گرداند به ویژه  اگر زائرش معرفت به مقام آن حضرت داشته باشد.

در زیارتش می خوانیم : (( سلام بر تو ای امام رئوف )) .

یکی از ارادتمندان آیت الله کوهستانی که با شیخ عبد الکریم حامد ( شاگرد برجسته شیخ رجبعلی خیاط ) در ارتباط بودند نقل کرد  : در سفری همراه با شیخ عبدالکریم به زیارت حضرت رضا مشرف شدیم و بیش از یک ماه در مشهد اقامت داشتیم ، روز آخر بود که به شیخ عبد الکریم گفتم فردا می خواهم به مازندران بازگردم ، شما امری ندارید؟ شیخ به من فرمود : از آقا اجازه گرفتی؟ قبولی زیارت را از حضرت گرفتی ؟ با جمله ایشان به خود آمدم و بسیار غمگین شدم که چرا در این مدت نتوانستم با حضرت ارتباط برقرار کنم . از این رو آن شب جمعه به حرم مشرف شدم و خیلی ناله و زاری کردم و از حضرت رضا خواستم عنایتی به ما بفرمایید ودست خالی ما را برنگردانید. همین طور نشسته بودم و تضرع می کردم که به خواب رفتم ، ناگهان مشاهده کردم از داخل ضریح مطهر حضرت رضا بیرون تشریف آورد و من نیز به دنبال حضرت  به راه افتادم ، از رواق ها و صحن ها عبور کردیم تا اینکه رسیدیم به یک باغ بزرگ که تمام میوه های آن نورانی بود ، امام رو به من کرد و فرمود : این باغ مال شماست ، ناگهان به خود آمدم ، دیدم سر جای خود نشته ام . این جریان گذشت و پس از مدتی که به کوهستان ( نام روستایی در استان مازندران ) خدمت آقا جان ( آیت الله کوهستانی ) رسیدم و این جریان را برای آقا عرض کردم ، آقا فرمود : امام رضا خیلی مهربان است ، یک استکان شیر هم به من عنایت کرد ...

برگرفته از کتاب بر قله پارسایی