سپیده هشتم

کرسی ز کوه رفعت تو، سنگ ریزه ای                عرش از سروش نعمت تو، گوشواره ای

فردوس از حدیقه لطف تو سبزه ای                   دوزخ ز آتش غضب تو، شراره ای

بال ملک، فقیر تو را پوست تخته ای                     دور فلک، غلام تو را گوشواره ای

هم زخم را، جمال حضور تو مرهمی                  هم درد را، حضور کمال تو چاره ای

باشد شها (شهاب) گدایت که یک زمان                     نگرفته از حضور ولایت کناره ای