سلام بر تو و بر هر انسان شایسته ای که شور و شعورش او را به پشت پنجره فولاد و ضریح آفتاب می کشاند؛ پنجره ای که از عشق لطیف تر، از گلبرگ زیباتر و از همه دنیا بزرگ تر است و ضریحی که همه دلهای عاشق در وسعت آن می گنجد و از شبکه هایش شمیم شیدایی، شور ایمان، شیرینی شفاعت و شهد کرامت می تراود.
سلام بر تو ای همیشه سبز! ای سید گل ها! ای علی بن موسی الرضا! همه چشمها و دلها آماده پای بوسی تو هستند و روح ما، ای مولا! در صحن و سرای نگاه تو، از سقاخانه لطفت سیراب می شود. شکوه کاشیهای حرم تو، ما را به سمت اکتشاف نور هدایت می کند و پیوسته در آیینه های مضاعف زیارت و دیدار تو، همه خوبیها چندین و چند بار تکثیر می شوند!
زیباترین و دل باخته ترین پروانه های عالم هم شمع محبوب خویش را در طوس می یابند و همگام با همگان، در آن هنگام که به نام مشهد می رسند، قیام می کنند و می گویند: «سلام بر آفتاب، سلام بر مهر هشتم!»
التماس دعا